PICTURE - PLANT NAME

ΠΟΙΗΜΑ

PHAGNALON  RURESTRE

Ασπροθύμαρο ή Σαρκόχορτο

Τ’ άνθη που μ’ έχεις χαρισμένα

δεν εμαράθηκαν ακόμη.

Ήσαν πιστότερ’ από σένα

κι από την άστατή σου γνώμη.

Ταχω τηρήσει στη θωριά τους

με τα γλυκά φιλήματά μου.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ

” Ποιητική Ανθολογία “

PHAGNALON  RURESTRE

Καρφόχορτο

Ω  σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!

Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής

σήκωσε το κεφάλι από τα χέρια τα καμπύλα

το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείς

 τα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη·

κι’ ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς

και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη

από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

“Ερωτικός λόγος”

BISCUTELLA  DIDYMA

Παραδάκι

Παίξε, αργαλειέ μου,  βρόντησε … πέτα χρυσή σαΐτα,

τρέξτε καϋμένα χτένια μου, βαστάτε τον ηχο μου,

να βγουν τα υφάδια γλήγορα, να ράψω τα προικιά μου,

γιατ’ ο καλός μου βιάζεται, βιάζεται να με πάρη.

Κ. ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ

” Τραγούδι του αργαλειού “

SCORPIURUS

Σκορπίουρος  ή  Μαριγώχορτο

Στο πιο ζεστό όνειρο θα ζωγραφίσω μια γοργόνα,
στα δακτυλίδια των κυμάτων μια παιδική αγάπη …

ΣΠ. ΚΟΚΚΙΝΗΣ
” Ζωγραφιά “

ONORBYCHIS VICIIFOLIA

Ονιβρυχίδα ή Τριβούλι

Ζητώ άσυλο στις λίμνες των ματιών σου
ζητώ στέγη στούς κάμπους της ψυχής σου
μα το πρόσωπό σου που μπαίνοντας μέσα μου
αραιώνει τη νύχτα της υπάρξεώς μου
μόλις μου στέλνει μιαν αναλαμπή
από το σπίτι των αγγέλων …

ΝΙΚΗΦ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
“Η επιστολή του κύκνου “

BRYONA CRETICA

Βρυωνιά ή Αγριοκολοκυθιά

Οι μεγάλες δίνες φέρνουν μικρές σπείρες
Που τρέφονται από των μεγάλων την ταχύτητα
Και οι μικρές δίνες φέρνουν μικρότερες δίνες
Και έτσι ως του ιξώδους την ιδιότητα.

ΛΙΟΥΙΣ ΡΙΤΣΑΡΝΤΣΟΝ

ΝΙΚΗΦ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
“Η επιστολή του κύκνου “

CISTUS INCANUS

Λαδανιά ή Κουνούκλα

Δυο άνισες λαμπάδες
έφεγγαν μαζύ,
κ’ εθυμιάζαν οι παπάδες
μ’ αργυρό καζί

Έλεγεν η μια στην άλλη
με καρδιά πικρή
« είν’ η λάμψη μου μεγάλη,
κ’ έχεις συ μικρή »

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ
“Μύθος Α”

Τα λεπτότερα υφαντά του κόσμου, κ’ εδώ
και αλλού, και παντού, είν’ τα φύλλα
των λουλουδιών. Και δε θα μπορούσε
να μη σταματήσει κανείς να σκεφτεί
το στημόνι, το υφάδι, τον κλώστη
προπάντων αυτών των νημάτων, γιατί

Δεν νομίζεις πως είναι υφασμένο το φως;

ΝΙΚΗΦ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
“Τα υφαντά”

GOMPHOCARPUS

Λουλούδι του περιβολιού ξεχωρισμένο απ’ τ’ άλλα,
ζήλεια κρυφή που τάβλεπαν, χαρά τρελή που τόχε.
Μα κει που το καμάρωνε και τ’ ακριβοθωρούσε,
απάνω στη δροσοβολιά, στο μοσχοβόλημά του
φύσηξε λίβας καψερός κι άνεμος βασκανιάρης,
που τη δροσιά του ρούφηξε, τη μυρωδιά του πήρε
και μαραμένο και χλωμό το πλάγιασε στο χώμα.
Κλαίτε το που μαράθηκε, κλαίτε και που το κλαίει…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ
” Επίγραμμα “

VINTEX AGNUS CACTUS

Λυγαριά

Όταν κόβω ένα άνθος
και το βάζω στο στήθος σου η
στα μαλλιά σου
νομίζω
πως στολίζω τον κόσμο.

ΝΙΚΗΦ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
” Όταν κόβω ένα άνθος ”

CYNOGLOSSUM COLUMNAE

Σκυλόγλωσσα

Πίσω από μακρυνές κορφές ο ήλιος βασιλεύει
και τ’ ουρανού τα σύνορα χίλιες βαφές αλλάζουν,
πράσινες, κόκκινες, ξανθές, ολόχρυσες γαλάζιες,
κι ανάμεσά τους σκάει λαμπρός λαμπρός ο Αποσπερίτης.
…

ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ
“Το Ηλιοβασίλεμμα”

Ο σάλιαγκάς μας αναστενάζει
και ξεμακραίνει ζαλισμένος.
Η αιωνιότητα τον γεμίζει
ταραχή. —Αυτό το μονοπάτι,
λέει, δεν έχει τελειωμό.
Ίσως στην άλλη άκρη του
να φτάνουμε στ’ αστέρια.
Μα είμαι πολύ αργοκίνητος
για να φτάσω ίσαμ’ εκεί.
Μπα ! Έξω νου ! Ας μην το συλλογιέμαι !

ΦΡΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ
«Τα συναπαντήματα παράτολμου σαλιγκαριού»

HIPPOCREPIS COMOSA

Είναι δρόμοι που φέρνουν σ’ απάτητα δάση,
σ’ ολοπράσινες λίμνες, βουερές πολιτείες,
είναι δρόμοι που ξέρουν παλιές υστορίες,
που έχουν όλοι ξεχάσει.

Είναι θάλασσες πώχουν νησιά μαγεμένα,
που δεν έχουν γραφτεί στου σοφού το βιβλίο,
που δεν άραξε ακόμα ένα πλοίο
κι ούτε πάτησε πόδι κανένα …

ΜΗΝΑΣ ΔΗΜΑΚΗΣ
” Είναι δρόμοι …”

FUMANA PROCUMBENS

Φουμάνα

…
μια κατάλευκη νεφέλη
σε ροδόχρωμη κορφή!
…

Γ. ΒΙΖΥΗΝΟΣ
” Νέα με λευκά μαλλιά ”

BISCUTELLA PAEVIGATA

Παραδάκι

Εξύπνησα και στ’ όνειρο πλανιέται ο λογισμός μου
…
Τον κόσμον, κόρη, θα δηλοί το στολιστό λειβάδι·
το θαμποβόλημα εξηγεί την πλάνη αυτή του κόσμου·
κι’ αγνώριστος που σ’ έδωκα εγώ το μυρτοκλάδι,
σημαίνει για τον έρωτα πως μια ζωή δεν φθάνει·
…

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ
“Τ’ όνειρό μου”

PAPAVER SOMNIFERUM

Παπαρούνα ή Κουτσουνάδα

Το ένα πίσω από το άλλο τα χέρια σου πέρασαν
μπρος στο παράθυρο, σαν δύο περιστέρια
που γράφοντας κύκλους κυνηγιούνται στο φως.
Υψώθηκαν ύστερα, μπλέξαν τα δάχτυλα,
μείναν ακίνητα, όρθια στο σύμπαν
σχημάτισαν μία
πυραμίδα απ’ αχτίνες.
Η κορφή της χανότανε στα ύψη, ενώ η βάση της
έπιανε όλον τον κύκλο του ορίζοντα.
Γιομίσαν τον κόσμο.

Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
“Ο ουρανός και τα χέρια”

APULUM TORDILIUM

Το δύστυχο το δίστιχο πες πούναι δαχτυλίδι
με διπλοδιαμαντόπετρα τη ρίμα για στολίδι

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ
“Πες”

PISTACIA TEREBINTHUS

Κοκκορεβιθιά

Κοκκινα κι’ όμορφα
έχει τα χείλα,
ωσάν τα φύλλα
της ροδαριάς,

όταν χαράζη
και η αυγούλα
λεπτή βροχούλα
στέρνει δροσιάς.

Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ
“Η Αγνώριστη”

OPHRIS SPECULUM

Όφρις ή Σελεπιά ή Σερνικοβότανο

Έλα να γίνουμε παιδιά. Στη δασωμένη αυλή μας
είν’ το χορτάρι φουντωτό και κύματα λουλούδια.
Τα μονοπάτια οι χαμηλές μολόχες τα στενέψαν
και κουτουρές χρυσόμυγες πετάμενες σβουρίζουν.
…

ΠΕΤΡΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ
“Σαν τα παιδιά”

OPHRYS TENTHREDINIFERA

Όφρις ή Σελεπιά ή Σερνικοβότανο

Κατεβαίναμε τάχα, πάνω απ’ το λόφο.
Τ’ αμάξι κυλούσε. Κι’ απάνω του οι δυό μας.
Οι τέσσερες ρόδες του, τέσσερα όνειρα, άσπρα,
γαλάζια και κόκκινα. Κι’ εσύ στην αγκάλη σου,
κρατούσες μια δέσμη ουρανού, που μου σκέπαζε
τό πρόσωπο πλάϊ σου.

ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
“Το τελευταίο όνειρο”

OPHIS LUTEA MINOR

Όφρις ή Σελεπιά ή Σερνικοβότανο

Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο
που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί
λησμονημένο ανάγνωσμα σ’ ένα παλιό ευαγγέλιο
το μίλημά σου ανάσαινε κι’ η ανάλαφρη φωνή
…

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ
” Ερωτικός λόγος ”

CORIDALIS SOLIDA

Χιονίστρα

Στ’ αντίπερ’ ακρογιάλι,
στα κρεμαστά νερά
χορεύει μια νεράϊδα
με την αστροφεγγιά.
…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΩΤΑΣ
“Στ’ αντίπερ’ ακρογιάλι”

PISUM ELATIUS

Kυκλάμινo

Γαλάζιο αγεράκι
σαλεύει τα χείλη σου
σαν ένα κυκλάμινο

Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
“Γαλάζιο αεράκι”

FERULA CHILIANTHA COMMUNIS

Νάρθηκας

…
είναι μπουμπούκι διπλωμένο
κάθε καρδιά γι’ αυτό πονεί
κι εγώ … ν’ ανοίξει περιμένω.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΡΥΠΑΡΗΣ
“Τρεις αδελφές”